Blogs2018-01-26T15:30:20+01:00

het tuinhekje…

Ze had een verlangen. Een gróóts verlangen. Ze wist dat ze meer in huis had dan het leven dat ze op dat moment leefde. Maar iets hield haar tegen. Een tuinhekje. Een klein sprongetje en ze zou het leven kunnen leven dat ze wist dat er voor haar was weggelegd.

Ze geeft aan zich verantwoordelijk te voelen voor anderen. Zó sterk dat ze het idee krijgt dat anderen ervoor zorgen dat ze zichzelf niet kan richten op zichzelf en haar eigen bedrijf.

Er volgt een tafelopstelling. Een hele bijzondere waardoor zaken op hun plek vallen. Waardoor helder wordt wat zij zélf kan doen om van positie te veranderen en haar verlangen te leven.

Twee dagen later laat ze me weten;

En dat je dan wakker wordt en beseft dat je je vanaf gisterochtend ánders voelt. Dat je létterlijk achterover leunt in je stoel, in plaats van alert op het puntje te zitten. Dat je rustiger beweegt.
Ik zeg gewoon ‘nee’ bij vragen waar ik normaal meteen verantwoordelijkheid voel. Ik praat voor mezelf en over mezelf en niet voor en over mijn man, wat ik eerder wel gedaan zou hebben in een soortgelijk overleg.

Ik was zelfs een beetje chagrijnig na het lezen van jouw blog over Yvonne. Ik dacht eerst; ja héé, bij mij gebeurd er niks!
Om er de daarna achter te komen dat NIKS juist voor mij HEEL VEEL is. Aangezien ik juist altijd alles deed, regelde en vertelde om anderen te laten shinen. Nu shine ik blijkbaar zelf!

Wow! Dat hekje, daar springt ze zó overheen… en ik ben stil en voel me dankbaar voor de mooie terugkoppeling…

By |mei 22nd, 2018|0 Comments

Een boze dochter…

Ingrid, mama van twee kinderen waarvan één een hele boze dochter. Ze wil graag systemisch kijken naar het volgende; hoe ga ik om met de boosheid van mijn dochter? Ze heeft altijd een flink temperament gehad en ik heb daar eigenlijk altijd heel goed op kunnen reageren en mee om kunnen gaan. Nu lukt me dat al even niet meer.

Ik vraag haar wanneer de opstelling geslaagd is. Ze geeft aan dat wanneer ze meer inzicht heeft over het waaróm ze hier opeens moeite mee heeft, ze tevreden de deur uitloopt.

Ze kiest poppetjes uit voor haar gezinsleden. Haar man, zichzelf en haar twee dochters. Ze begint te vertellen over de boosheid van haar dochter. Deze is eigenlijk vooral tegen haar jongere zusje gericht. Dat raakt Ingrid diep, want haar jongste dochter is jonger, kleiner en dus kwetsbaarder.

De link wordt gelegd naar haar eigen jeugd, en dan vooral haar pubertijd. Ze kiest extra poppetjes uit voor haar moeder en haar puberende zelf. Ingrid heeft zelf nooit kunnen puberen, is nooit in opstand kunnen komen tegen haar ouders. Dat werd niet getolereerd. Waar ze eerder de ruimte juist voelde voor haar, soms boze dochter, voelt ze die nu nét helemaal niet. De puber in Ingrid zelf wil graag de ruimte hebben en komt in opstand wanneer ze haar dochter zo boos ziet.

Het wordt haar duidelijk dat ze het vreselijk vindt dat haar moeder, haar moeder is. De afwijzing van haar moeder raakt haar diep. Ze krijgt het gevoel niet goed genoeg te zijn. Haar moeder accepteren in wie ze is, is voor haar op dit moment niet te doen. Dit besef zet een poortje open bij Ingrid.

Na dit heftige besef en een korte onderbreking ziet ze het opeens. De parallellen tussen haar moeder en haarzelf. Haar oudste staat symbool voor haar moeder en de jongste voor haarzelf. Ze heeft zelf totale afwijzing ervaren van haar moeder, en voelde zich ontzettend kwetsbaar hierin.

Ze snapt ook de moeite die ze hier opeens mee heeft, aangezien de relatie met haar moeder in korte tijd flink verslechterd is. We ronden de sessie af. Ingrid heeft op dit moment waar ze voor kwam; meer inzicht in het waarom ze opeens moeite heeft met de boosheid van haar dochter.

Later geeft ze me het volgende terug:

Nadat ik over de sessie bij jou had verteld aan een vriendin, appte ze mee een artikel door waarin werd uitgelegd hoe de relatie met je moeder invloed heeft op de mate waarin je de verbinding met anderen aan kan gaan. Ik vond het systemisch kijken zo interessant dat ik een boek besteld heb daarover. Na het lezen van dat boek werd me duidelijk dat ik systemisch niet op mijn eigen plek stond en hoe dat invloed heeft op mijn leven. Ook las ik dat je ervan uit mag gaan dat ouders je als kind geven wat ze je kunnen geven. Ik dacht altijd aan wat ik tekort kwam, en nam dat mijn moeder kwalijk. Maar ik ben zelf verantwoordelijk voor wat het met me doet. Door mijn eigen plek opnieuw in te nemen kan ik mijn moeder weer zien en in zachtheid en liefde aan haar denken.

Na deze flinke stappen voel ik me fijner, neem ik mijn eigen verantwoordelijkheid en gaan de dingen meer als vanzelf. En het meest bijzondere is nog dat mijn oudste dochter minder boos is! We hebben een stralende meid die het een stuk beter met haar zusje kan vinden. En het begon allemaal met inzichten die ik tijdens jouw systemische coaching heb gekregen. Dankjewel daarvoor!

Bij een systemische coachsessie krijg je naar mijn idee waar je om vraagt en wat je in dat moment aankan. Voor Ingrid was het besef dat ze kreeg tijdens de sessie voor haar de trigger om het boek te kopen en een aantal reuzenstappen te zetten. Zo mooi om terug te horen van haar! En zo blij voor haar dochter en de rest van het gezin dat de boosheid zijn functie verloren heeft….

By |april 30th, 2018|0 Comments

Sprakeloos

Yvonne. Ze was mama van drie kindjes en kreeg vrij plotseling een nieuwe baan aangeboden. Een hele bijzondere baan, waarin het belangrijk was dat ze haar mening gaf. Mensen wilden graag weten wat ze te zeggen had en ze had ook een duidelijke visie op waar het naartoe mocht gaan met het bedrijf. Echter, ontstond er iets geks wanneer ze voor een groep mensen moest praten. Ze wist wel wat ze wilde zeggen, maar ze kwam niet uit haar woorden. Vooral als haar heel direct gevraagd werd naar haar mening leek ze dicht te slaan. Best lastig bij een nieuwe baan. Daarom zocht ze me op, voor een individuele systemische coachsessie.

Ik vroeg haar op welk moment haar opstelling geslaagd zou zijn. Wanneer zou ze tevreden de deur uit lopen? Ze kwam bij het vormen van haar antwoord moeilijk uit haar woorden. Hoe kloppend met haar vraag van dat moment!
Uiteindelijk gaf ze aan meer zicht te willen hebben op de blokkade van haar op het gestructureerd, helder vertellen van haar gedachten. Daar wilde ik wel met haar naar kijken samen.


Ik vraag door. Naar haar vader en moeder. Naar haar gezin van herkomst. Naar opvallendheden. We maken een organogram; een soort stamboom. Er wordt al het één en ander helder. Uiteindelijk kiezen we twee woorden uit. VOELEN en DENKEN. Deze liggen extreem ver uit elkaar voor haar. Moeilijk om samen, tegelijk te ervaren. Het is óf het één, óf het ander. Gedurende de opstelling blijkt dat het stoppen met voelen gestopt is op haar twaalfde. Ze was een gevoelig meisje met de behoefte aan erkenning, aandacht en gezien worden. Daar was echter geen ruimte voor op dat moment bij haar ouders. Ze is toen gestopt met voelen zegt ze. Voelen is gevaarlijk voor het meisje van twaalf jaar. Dit meisje blijft dan ook staan op het DENKEN. Letterlijk. Ze blijft in de opstelling staan op het blaadje DENKEN.

Uiteindelijk blijkt dus dat wanneer in het leven van Yvonne een beroep wordt gedaan op het DENKEN, automatisch het kleine meisje opspringt. Nu helder is waar deze blokkade vandaan komt is het tijd voor een stapje verder. Samen kijken wat er speelt en wat ze eraan zou kunnen doen. Het stroomt weer, tranen vloeien en heling is mogelijk.

Een half uur na de coachsessie wordt ze gebeld door een tv-programma. Of ze meer wil vertellen over haar vakgebied. Magisch! Yvonne durft het aan en ik hoor achteraf dat het goed was gegaan… Hoe bijzonder!

By |april 20th, 2018|2 Comments

Verduren…

Onrustig word ik ervan. Van het niet weten… En wat word ik daarin op de proef gesteld het afgelopen jaar. Zonder precies te weten wat ik wilde gaan doen, was ik vrij plotseling thuis. Zonder baan, met een kleine uitkering. Ik mocht het ‘niet weten’ verduren. Ik wist wat ik wilde doen, maar niet hoe. Hoe ik aan mijn geld zou komen, of ik me zou kunnen redden, hoe ik dát wat ik te bieden heb, het beste in de wereld kon zetten.

En nu is er een heel mooie praktijk. Het Vrije InZicht. Met een supermooie website, al zeg ik het zelf… Heel veel leuke ideeën. Allerlei ruimtes waar ik al dan niet gratis gebruik van mag maken. Het komt me op een bepaalde manier aanwaaien lijkt het. En toch ook weer niet. Het moeilijkste in dit proces is voor mij niet het maken van de website, het creëren van mooie samenwerkingen met leuke professionals. Het is niet het opzetten van de boekhouding of het daadwerkelijke werk zelf, de opstellingen en het systemisch coachen.
Nee, het engste en lastigste voor mij is het verduren. Niet weten wat de volgende stap gaat zijn.

Wow wat vind ik dat een mooi woord. Verduren. Zonder oordeel, zonder wat te willen veranderen, zonder het weg te willen hebben…. Verduren dat je het niet weet.

Ik heb dit woord voor het eerst gehoord in het kader van het begeleiden van opstellingen van Bibi Schreuder. In elke opstelling komt het moment van het ‘niet weten’. Niet weten wat de volgende stap gaat zijn. En het mooie is dat wanneer je dit er volledig kan laten zijn, zonder het weg te willen hebben, er een opening ontstaat. Een ingang, een antwoord… Mooier dan je zelf had kunnen bedenken.

Ik probeer dit elke keer opnieuw toe te passen op mijn eigen leven, in de opvoeding van mijn kinderen en het ondernemerschap. Op het moment dat ik het even niet meer weet, mag ik verduren. Verduren en zijn in dát wat er is. Doodeng maar o zo waardevol…

En jij? Herken jij dit in je eigen leven? En hoe is dat voor jou?

By |maart 7th, 2018|2 Comments

Verwachtingen

Poehee ken je dat? Doodop zijn van alle dingen die móeten? Je moet de perfecte ouder zijn voor je kinderen, een leuke vrouw, een goede dochter, collega en vriendin.

En dan die verwachtingen: op school willen ze dat je regelmatig helpt. Je wordt 3x per week aan het voetbalveld en 2x per week bij het dansen verwacht. Je kinderen verwachten dat je taxiet naar vriendjes en vriendinnetjes. Logopedie, fysiotherapie, en nog wat oefeningen thuis.

Je man wil graag dat je meegaat naar vrienden en familie en hoe lief hij ook is, verbaasd zich toch een beetje dat de keuken een puinzooi is. Je baas wil graag dat je flexibel bent en dus niet moeilijk doet over een extra projectje, ook al werk je maar 24 uur. Je collega vraagt nog even of je kan ruilen en je vriendinnen zijn aan het mopperen dat ze je al veel te lang niet gezien hebben.

Aaaaaaaahhhh! Waarom eigenlijk? Van wie eigenlijk?

Overspoeld, overvraagd, doodop, kei kapot. Van alles moeten, en maar doorrennen. Wie zet er een stop op? Doorrennen tot je omvalt of op tijd aan de bel en het heft in eigen handen? En waar trek je dan aan de bel? En hoe neem je het heft in eigen handen?

Is dit herkenbaar voor je? Voor nu of in het verleden? Wat heb je gedaan om hieruit te stappen?

Liefs Michelle

By |januari 16th, 2018|0 Comments

Zichtbaar worden

Gek is dat. Jarenlang werkte ik in de jeugdhulpverlening. Met superleuke jongeren die ik allemaal mocht begeleiden in een stapje richting meer zelfstandigheid. Ik genoot met volle teugen. Was onderdeel van een team en samen waren wij dé leefgroep waar jongeren over het algemeen graag wilden zijn en flinke sprongen konden maken. In het team was ik zichtbaar. Voor de jongeren was ik zichtbaar. Naar buiten toe was ik 1 van de medewerkers van de leefgroep, en dus minder zichtbaar.

Nu Het Vrije Inzicht. Zelf een naam bedenken, een site bouwen, een logo maken, foto’s laten maken voor op de site. Gelukkig wel met hulp van heel veel lieve anderen. Dat dan weer wel.
Mijn eigen aanbod, mijn eigen visie, mijn eigen kernwaarden. Ik kan me niet meer verschuilen achter een instelling met een visie en een leefgroep met een team. Ik ga met mijn billen bloot. Alleen, zelf, huppakee de wereld in. Doodeng vind ik het. En waarom eigenlijk?

Ik ga dát doen waar ik blij van word. Alleen maar dát doen waar ik goed in ben. Uitproberen, spelen. Waarom is het minder eng om zichtbaar te zijn wanneer je dingen doet die je minder aan het hart gaan? Wat is dat toch?

Nu heb ik besloten me hier niet door te laten leiden. Ik kies voor liefde in plaats van voor angst. Ik blijf mezelf stapje voor stapje meer zichtbaar maken. Hoe eng het ook is. Elke dag een beetje meer.

Elke dag werken aan mijn zichtbaarheid, om uiteindelijk in het licht te kunnen staan.

Is dit herkenbaar voor jou? En wat in jou mag nog meer zichtbaar worden?

Michelle

By |januari 9th, 2018|0 Comments

Gescheiden en dan….

Zie jij om je heen ook zoveel gescheiden ouders? Of ben je er misschien zelf één?
Iemand die worstelt met zijn of haar eigen plek? Met welke beslissingen je het beste zou kunnen nemen?
En dan eventueel een nieuwe verliefdheid. Weer voelen dat je lééft! En vanuit deze verliefdheid een nieuw
gezin vormen? Wat is in het belang van de kinderen? Wel of niet elkaar elke dag zien, samenwonen, of
wellicht een liefdesbaby?
En hoe is het contact tussen jouw kinderen en de andere ouder? In hoeverre is dat van invloed op de
beslissingen die jij neemt?
Poehee zoveel vragen, en net zoveel antwoorden…. In mijn ogen is er geen antwoord op deze vragen voor
iedereen. Elk mens is anders, en elke situatie ook.
Zo had ik laatst een systemische coachsessie met een mama met een samengesteld gezin. Ze had al twee
grote kinderen en was uiteindelijk opnieuw getrouwd. Met haar huidige man had ze opnieuw een kindje
gekregen.
Samen kiezen we de poppetjes uit die voor haar passend zijn voor haar gezin. Zowel haar ex, haar
huidige man, haar kinderen en haarzelf zet ze voor zich op tafel. Op het moment dat ze dit zo neerzet
gebeurt er al wat bij haar. Er vallen kwartjes. We praten even door en ze concludeert dat ze het liefst zou
willen dat vader van de oudste twee uit beeld is. Van de tafel af. Tegelijkertijd weet ze ook dat dit niet
gaat gebeuren. Dat dit niet zo werkt voor de oudste twee. Die willen hun vader wél bij zich hebben. Er
verandert iets in haar houding naar haar ex-man. Ik zie het gebeuren tijdens de begeleiding en ik hoor
het een maand later terug van haar. Ze laat me weten; “ik kan weer praten met hem. Ik kan hem weer
betrekken bij de opvoeding. Hij hoort erbij, ook al wil ik soms van niet.”
Hartstikke ingewikkeld kan het zijn. En zoals gezegd, bij iedereen anders.
Hoe ging dit bij jou? En welke keuzes maak jij nu met een eventueel nieuwe partner?

By |januari 3rd, 2018|0 Comments