Ze had een verlangen. Een gróóts verlangen. Ze wist dat ze meer in huis had dan het leven dat ze op dat moment leefde. Maar iets hield haar tegen. Een tuinhekje. Een klein sprongetje en ze zou het leven kunnen leven dat ze wist dat er voor haar was weggelegd.

Ze geeft aan zich verantwoordelijk te voelen voor anderen. Zó sterk dat ze het idee krijgt dat anderen ervoor zorgen dat ze zichzelf niet kan richten op zichzelf en haar eigen bedrijf.

Er volgt een tafelopstelling. Een hele bijzondere waardoor zaken op hun plek vallen. Waardoor helder wordt wat zij zélf kan doen om van positie te veranderen en haar verlangen te leven.

Twee dagen later laat ze me weten;

En dat je dan wakker wordt en beseft dat je je vanaf gisterochtend ánders voelt. Dat je létterlijk achterover leunt in je stoel, in plaats van alert op het puntje te zitten. Dat je rustiger beweegt.
Ik zeg gewoon ‘nee’ bij vragen waar ik normaal meteen verantwoordelijkheid voel. Ik praat voor mezelf en over mezelf en niet voor en over mijn man, wat ik eerder wel gedaan zou hebben in een soortgelijk overleg.

Ik was zelfs een beetje chagrijnig na het lezen van jouw blog over Yvonne. Ik dacht eerst; ja héé, bij mij gebeurd er niks!
Om er de daarna achter te komen dat NIKS juist voor mij HEEL VEEL is. Aangezien ik juist altijd alles deed, regelde en vertelde om anderen te laten shinen. Nu shine ik blijkbaar zelf!

Wow! Dat hekje, daar springt ze zó overheen… en ik ben stil en voel me dankbaar voor de mooie terugkoppeling…