Onrustig word ik ervan. Van het niet weten… En wat word ik daarin op de proef gesteld het afgelopen jaar. Zonder precies te weten wat ik wilde gaan doen, was ik vrij plotseling thuis. Zonder baan, met een kleine uitkering. Ik mocht het ‘niet weten’ verduren. Ik wist wat ik wilde doen, maar niet hoe. Hoe ik aan mijn geld zou komen, of ik me zou kunnen redden, hoe ik dát wat ik te bieden heb, het beste in de wereld kon zetten.

En nu is er een heel mooie praktijk. Het Vrije InZicht. Met een supermooie website, al zeg ik het zelf… Heel veel leuke ideeën. Allerlei ruimtes waar ik al dan niet gratis gebruik van mag maken. Het komt me op een bepaalde manier aanwaaien lijkt het. En toch ook weer niet. Het moeilijkste in dit proces is voor mij niet het maken van de website, het creëren van mooie samenwerkingen met leuke professionals. Het is niet het opzetten van de boekhouding of het daadwerkelijke werk zelf, de opstellingen en het systemisch coachen.
Nee, het engste en lastigste voor mij is het verduren. Niet weten wat de volgende stap gaat zijn.

Wow wat vind ik dat een mooi woord. Verduren. Zonder oordeel, zonder wat te willen veranderen, zonder het weg te willen hebben…. Verduren dat je het niet weet.

Ik heb dit woord voor het eerst gehoord in het kader van het begeleiden van opstellingen van Bibi Schreuder. In elke opstelling komt het moment van het ‘niet weten’. Niet weten wat de volgende stap gaat zijn. En het mooie is dat wanneer je dit er volledig kan laten zijn, zonder het weg te willen hebben, er een opening ontstaat. Een ingang, een antwoord… Mooier dan je zelf had kunnen bedenken.

Ik probeer dit elke keer opnieuw toe te passen op mijn eigen leven, in de opvoeding van mijn kinderen en het ondernemerschap. Op het moment dat ik het even niet meer weet, mag ik verduren. Verduren en zijn in dát wat er is. Doodeng maar o zo waardevol…

En jij? Herken jij dit in je eigen leven? En hoe is dat voor jou?