Poehee ken je dat? Doodop zijn van alle dingen die móeten? Je moet de perfecte ouder zijn voor je kinderen, een leuke vrouw, een goede dochter, collega en vriendin.

En dan die verwachtingen: op school willen ze dat je regelmatig helpt. Je wordt 3x per week aan het voetbalveld en 2x per week bij het dansen verwacht. Je kinderen verwachten dat je taxiet naar vriendjes en vriendinnetjes. Logopedie, fysiotherapie, en nog wat oefeningen thuis.

Je man wil graag dat je meegaat naar vrienden en familie en hoe lief hij ook is, verbaasd zich toch een beetje dat de keuken een puinzooi is. Je baas wil graag dat je flexibel bent en dus niet moeilijk doet over een extra projectje, ook al werk je maar 24 uur. Je collega vraagt nog even of je kan ruilen en je vriendinnen zijn aan het mopperen dat ze je al veel te lang niet gezien hebben.

Aaaaaaaahhhh! Waarom eigenlijk? Van wie eigenlijk?

Overspoeld, overvraagd, doodop, kei kapot. Van alles moeten, en maar doorrennen. Wie zet er een stop op? Doorrennen tot je omvalt of op tijd aan de bel en het heft in eigen handen? En waar trek je dan aan de bel? En hoe neem je het heft in eigen handen?

Is dit herkenbaar voor je? Voor nu of in het verleden? Wat heb je gedaan om hieruit te stappen?

Liefs Michelle