Gek is dat. Jarenlang werkte ik in de jeugdhulpverlening. Met superleuke jongeren die ik allemaal mocht begeleiden in een stapje richting meer zelfstandigheid. Ik genoot met volle teugen. Was onderdeel van een team en samen waren wij dé leefgroep waar jongeren over het algemeen graag wilden zijn en flinke sprongen konden maken. In het team was ik zichtbaar. Voor de jongeren was ik zichtbaar. Naar buiten toe was ik 1 van de medewerkers van de leefgroep, en dus minder zichtbaar.

Nu Het Vrije Inzicht. Zelf een naam bedenken, een site bouwen, een logo maken, foto’s laten maken voor op de site. Gelukkig wel met hulp van heel veel lieve anderen. Dat dan weer wel.
Mijn eigen aanbod, mijn eigen visie, mijn eigen kernwaarden. Ik kan me niet meer verschuilen achter een instelling met een visie en een leefgroep met een team. Ik ga met mijn billen bloot. Alleen, zelf, huppakee de wereld in. Doodeng vind ik het. En waarom eigenlijk?

Ik ga dát doen waar ik blij van word. Alleen maar dát doen waar ik goed in ben. Uitproberen, spelen. Waarom is het minder eng om zichtbaar te zijn wanneer je dingen doet die je minder aan het hart gaan? Wat is dat toch?

Nu heb ik besloten me hier niet door te laten leiden. Ik kies voor liefde in plaats van voor angst. Ik blijf mezelf stapje voor stapje meer zichtbaar maken. Hoe eng het ook is. Elke dag een beetje meer.

Elke dag werken aan mijn zichtbaarheid, om uiteindelijk in het licht te kunnen staan.

Is dit herkenbaar voor jou? En wat in jou mag nog meer zichtbaar worden?

Michelle