De groep komt wat gespannen binnen, niemand weet wat er mag ontstaan. Thee en lekkers staat klaar, er branden kaarsjes en er is een mooie cirkel gemaakt. Na wat geklets onderling starten we met een meditatie. Van daaruit ontstaat een deelronde over het thema ZICHTBAARHEID waarna de eerste opstelling kan beginnen.
Hij had ergens in zijn leven een masker opgezet. Een masker om te verbloemen. Zijn eigen onzekerheid en verdriet, weggestopt. Tot hij voelde dat hij er klaar voor was. Hij was klaar om de volgende stap te zetten. Hij wilde graag zichtbaar zijn zonder het oordeel te voelen van de ander. We hebben een voorgesprek waaruit blijkt op welke momenten hij deze last ervaart en waar het wellicht vandaan zou kunnen komen. Hij heeft volgende week een eindpresentatie, waar hij erg tegen op ziet. Vooral door het oordeel dat hij voelt op deze momenten. Tijdens de opstelling komen onder andere zijn moeder en opa aan het woord. Er is veel weggestopt verdriet en er zijn maskers. Heel herkenbaar voor hem.
Tijdens de opstellingenavond voelen mensen dat ze totaal zichzelf kunnen zijn met alles wat er is. Het verdriet, de pijn maar ook blijheid en humor. We stappen samen in het veld waar geen oordeel is en iedereen erbij hoort. Ook is het bijzonder te voelen en ervaren dat we allemaal met elkaar verbonden zijn.
Op een gegeven moment blijkt dat hij een last draagt die niet van hem is. Hij heeft de last met liefde voor hen gedragen, en nu laat hij het. Nadien voelt hij zich blij en opgelucht. Hij krijgt het advies er niet over te delen. Eerst zelf visualiseren en doorvoelen. Delen kan over een aantal weken eventueel.
Een dag later stuurt hij een berichtje. “Was heel fijn gisteren. Ik ben zo vrolijk en energiek sinds die opstelling…”
Een week later had hij zijn eindpresentatie. Hij liet me weten: “Ik heb vandaag echt de eindpresentatie van mijn leven gegeven. Over mezelf en mijn proces tijdens de opleiding. Ik heb gezongen en een eigen gedicht voorgedragen. Had niks voorbereid op enkele steekwoorden na en ter plekke rechtstreeks vanuit het hart gesproken. Heb me echt durven laten zien.”
Wauw! Wat een transformatie! En in mij raakt het dankbaarheid. Dankbaarheid voor de openheid en kwetsbare kracht van de deelnemers en dat ik daar getuige van mag zijn…